By a thin thread

“The more things change, the more they remain the same,” goes a French adage. Things have changed a lot since the US dropped nuclear bombs on Japan five-and-a-half decades ago. Now we have nine nuclear states, anti-nuclear movements, non-proliferation treaties and various organizations committed to disarmament.

But the core question remains: is the world free of the third bomb threat? Gregory Berglund in The Third Bomb looks for an answer. Four years after the US bombed Japan, the Soviet Union, the leader of the east bloc, tested a nuclear bomb bringing “a balance of terror” in the international system.

This balance prevented the use of the bomb throughout the Cold War, though there were occasions when a nuclear war seemed imminent.

The bomb was not used, but the willingness to use it remained. According to Berglund, this is more dangerous in the new world order. He calls the new world order “nuclear anarchy”.

The collapse of the World Trade Centre on September 11, 2001, has brought in radical changes in the discourse on nuclear weapons. The taboo, which prevented further use of nuclear weapons during the cold war, collapsed along with the twin towers. The entry of terrorists into the front has left holes in the deterrence theory.

In many ways, The Third Bomb is an unique effort to understand the discourse on nuclear warfare. Unlike a lot of theorists who go into policy issues, Berglund focusses on the willingness of potential bomb users to kill millions. He argues, “Without moral personality, a state will not be capable of practising deterrence”.

Does India have such moral personality? No, says Berglund. He quotes the dialogues between Arjuna and Krishna in the Bhagvad Gita to emphasize his point. The religious book says though war is an evil, it’s an evil that cannot be avoided.” The “morality of war” will not prevent India from using nuclear weapons.

Berglund believes many other nuclear powers also do not have a moral repository to practice deterrence. The theory of moral deterrence is an interesting one, but Berglund does not expand on it. Is India’s moral repository limited to the Bhagvad Gita. What about Gandhi’s ahimsa?

Book>> The Third Bomb •by Gregory Berglund • Jnanada Prakashan, New Delhi • 2009 • Rs.250 (Reviewed for Down to Earth)

മാര്ക്സിസതിന്റെ തിരിചു വരവു

സമീര്‍ അമീന്‍ സംസാരിക്കുന്നു
ലോകം മാര്‍ക്സില്‍ അവസാനിക്കുകയല്ല, തുടങ്ങുകയാണ് ?

അതേ, ഇപ്പോള്‍ മാര്‍ക്സും മാവോയും തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. മാര്‍ക്സിസത്തെ മാര്‍ക്സില്‍ നിന്നാരംഭിക്കുന്ന സര്‍ഗാത്മക ചിന്തയായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോള്‍ അത് മാര്‍ക്സില്‍ നിന്നു തുടങ്ങുകയാണ്. മാര്‍ക്സില്‍ അവസാനിക്കുകയല്ല. ഏഷ്യനാഫ്രിക്കന്‍, ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ സമൂഹങ്ങളെയും സാമ്രാജ്യത്വത്തെയും വര്‍ത്തമാനസാഹചര്യങ്ങളില്‍ മനസ്സിലാക്കാനുതകും വിധത്തില്‍ മാര്‍ക്സിസത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയ മാവോയുടെ സൃഷ്ടിപരമായ സംഭാവനകള്‍ അനല്പമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സമൂഹത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഉപകരണമാണ് മാര്‍ക്സിസവും മാവോയിസവും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്. ഈ നല്ല ഉപകരണത്തിന്റെ പ്രയോഗം നിങ്ങളെ, ഉപയോഗിക്കുന്ന ആളിനെ, ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ചൂഷണത്തിലും മര്‍ദ്ദനത്തിലുമധിഷ്ഠിതമായ വര്‍ത്തമാന സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുമാത്രമല്ല, അതിന്റെ യുക്തിശാസ്ത്രത്തെ, അതിന്റെ ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ, അതിന്റെ ദൌര്‍ബല്യങ്ങളെക്കൂടി കണ്ടെത്തുന്നതിന് അത് നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഈ ഉപകരണം സമൂഹത്തെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ മാത്രമല്ല അതിനെ മാറ്റിത്തീര്‍ക്കാന്‍ കൂടിയുള്ള ഒന്നായിത്തീരുന്നു. അതായത്, ചൂഷിതജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വിമോചനത്തിനുതകുന്ന തന്ത്രങ്ങളും നയങ്ങളും കാര്യക്ഷമമായി രൂപപ്പെടുത്താന്‍ അത് സഹായകമായിത്തീരുന്നു. ഈ ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി മാത്രമല്ല വര്‍ത്തമാന മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും സാമ്രാജ്യത്ത്വത്തിന്റെയും വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രതിസന്ധിയെക്കൂടി വിശകലനം ചെയ്യാനാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം.

എണ്ണപ്രതിസന്ധി, ഊര്‍ജ്ജപ്രതിസന്ധി, ഭക്ഷ്യപ്രതിസന്ധി പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധി, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി... മുതലാളിത്തം മുതലകൂപ്പുകുത്തുകയാണോ... എന്താണ് മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് വിശകലനം?

പരമ്പരാഗത സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. പക്ഷേ, ഞങ്ങള്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞരില്‍ നല്ലൊരുവിഭാഗമെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ച ഒന്നായിരുന്നു ഈ പ്രതിസന്ധി. സാധാരണ രീതിയില്‍ ലളിതമായി പറയാറുള്ളതുപോലെ മുതലാളിത്തം പ്രതിസന്ധികളെ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും എന്ന പ്രസ്താവനയിലധിഷ്ഠിതമായിരുന്നില്ല ഇത്. മറിച്ച് വര്‍ത്തമാനകാലയളവിലെ നിയോലിബറല്‍ ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെ വിശകലനം, അത് സുസ്ഥിരമല്ല എന്ന അറിവിലേക്ക് നയിച്ചു എന്നതാണ് വസ്തുത. പരമ്പരാഗത ധനശാസ്ത്രജ്ഞരില്‍പ്പെട്ട കേമന്മാര്‍പോലും ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ടു. അതു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ധിഷണാപരമായ ഉപകരണങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ആഗോളവത്കരണത്തിന് ബദലുകളില്ല എന്നവര്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആഗോളവത്കരണത്തെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്റെയും അതിനായി സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടതിന്റെയും അതുമായി സമരസപ്പെടേണ്ടതിന്റെയും ആവശ്യത്തെയും ഒടുവില്‍ ആഗോളവത്കരണത്തെ അനുകൂലമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യത്തെക്കുറിച്ചുമായിരുന്നു അവരുടെ പറച്ചിലുകള്‍. ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവര്‍ സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളവത്കരണത്തിനു ബദല്‍ സാധ്യമാണെന്നും അതു സോഷ്യലിസ്റ്റു ബദല്‍ മാത്രമാണെന്നും പറഞ്ഞു. ഈ വ്യവസ്ഥ സുസ്ഥിരമല്ല. ഇപ്പറയുന്നതിനര്‍ത്ഥം രണ്ടുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ സോഷ്യലിസം സംജാതമാകുമെന്നല്ല, മറിച്ച്, പ്രതിസന്ധിയിലകപ്പെട്ട മുതലാളിത്തത്തിനും സാമ്രാജ്യത്ത്വത്തിനും ബദലായി ചൂഷിത-മര്‍ദ്ദിത വിഭാഗങ്ങളുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് സാധ്യമായ പ്രതികരണം സോഷ്യലിസത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളാണ് എന്നാണ്.

ഇപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തികതകര്‍ച്ച സംഭവിച്ചത് ഏതാണ്ട് ആറ് മാസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ്. എന്നാലിത് കേവലമായ ഒരു സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ച മാത്രമല്ല. ഐസ് കട്ടയുടെ ഉപരിതലം മാത്രം എന്നു പറയാം. ഈ ഐസ് കട്ടയ്ക്കിടയില്‍ വാര്‍ദ്ധക്യം ബാധിച്ച മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധിയാണുള്ളത്. കാലഹരണപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞ മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധി എന്നുതന്നെ പറയാന്‍ എനിക്കു മടിയില്ല. മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെ ഈ പ്രതിസന്ധി നിരവധി രൂപങ്ങളില്‍ പ്രകടമായിത്തീരുന്നുണ്ട്. എണ്ണ പ്രതിസന്ധി, ഊര്‍ജ്ജപ്രതിസന്ധി, ഭക്ഷണപ്രതിസന്ധി, പാരിസ്ഥിതിക പ്രതിസന്ധി എന്നിങ്ങനെ നിരവധി രൂപങ്ങളില്‍! പരമ്പരാഗത ധനശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ ഈ ഓരോ പ്രതിസന്ധിയേയും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകമായി വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ് ചെയ്തത്. അവയോരോന്നും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം മനസ്സിലാക്കാന്‍ അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. മാര്‍ക്സിസ്റ്റ് വിശകലനരീതി സ്വീകരിച്ച ഞങ്ങളാകട്ടെ പ്രതിസന്ധികളെ അവയുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.

അതായത് മുതലാളിത്തം ആസന്നമരണാവസ്ഥയിലാണ് ?

കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയഞ്ചോ മുപ്പതോ വര്‍ഷങ്ങളായി നമ്മുടെ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥ വാര്‍ദ്ധക്യദശയിലേക്കും വളരെ പെട്ടെന്നു പൊട്ടിത്തകരുന്ന കുമിളകളുടെ രൂപവത്കരണത്തിലേക്കും വര്‍ധിതമായ സാമ്പത്തികവത്ക്കരണത്തിലേക്കും (Financialisation) എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ നിയോലിബറലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വെറും വിവരണങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുന്നോട്ടുപോകേണ്ടതുണ്ട്. നിയോലിബറലിസത്തിന്റെ മുഖംമൂടിക്കുപിറകില്‍ അറുപിന്തിരിപ്പനായ, നവയാഥാസ്ഥിതികമായ താത്പര്യങ്ങളും നയങ്ങളുമാണുള്ളത്. ആഗോളവത്ക്കരണം എന്ന പ്രയോഗത്തിലൂടെ അവയെല്ലാം മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് നടന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആഗോളവത്ക്കരണം എന്നത് മാനവചരിത്രത്തില്‍ വളരെ വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പാരംഭിച്ച പ്രക്രിയയാണ്. മുതലാളിത്തം എന്നും ഒരു ആഗോളവത്ക്കരണ വ്യവസ്ഥയായിരുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ കോളനിവത്ക്കരണമെന്നത് ആഗോളവത്ക്കരണത്തിന്റെ ഒരു രൂപം തന്നെയായിരുന്നില്ലേ ? എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ പ്രയോഗം നടത്തപ്പെടുന്നത്, തങ്ങള്‍ പറയുന്ന ആഗോളവത്ക്കരണം സാമ്രാജ്യത്വആഗോളവത്കരണമാണെന്ന അപ്രിയകരമായ സത്യം ഒഴിവാക്കാനാണ്.

മാന്ദ്യത്തെ നേരിടാന്‍ വ്യതസ്തമായ നയങ്ങളാണ് വേണ്ടത്, പക്ഷെ ഭരണകൂടങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കുന്നതോ?

മുതലാളിത്ത പ്രഭുക്കന്മാരും അവരുടെ വേലക്കാരും അമേരിക്ക, യൂറാപ്പ്, ജപ്പാന്‍ എന്നിവയും മറ്റു ഗവണ്‍മെന്റുകളും എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? ഇപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയില്‍ നിന്ന് കരകയറാന്‍ സെപ്റ്റംബറിലെ തകര്‍ച്ചയ്ക്കു മുന്‍പുള്ള അവസ്ഥ പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. ഒരു തരത്തിലുള്ള മാറ്റവും ലക്ഷ്യമാക്കപ്പെടുന്നില്ല. പുനഃസ്ഥാപനം മാറ്റമല്ല. പുനഃസ്ഥാപിക്കുക, ആഗോള നാണയ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുമായി ഏകീകരിക്കുക, അപക്രമീകരണം നടത്തുക...അങ്ങനെയങ്ങനെ... പ്രഭുക്കളുടേതുമാത്രമായ അധികാരങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തുകയും അവരവരുടെ സംരക്ഷണത്തിനുതകുന്ന ആഗോളതന്ത്രങ്ങള്‍ തുടരുകയും ചെയ്യുക. എന്നാല്‍ വരും മാസങ്ങളില്‍ എന്നല്ല വര്‍ഷങ്ങളില്‍ത്തന്നെ വ്യവസ്ഥയെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നത് സാധ്യമല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ഇതിനു മൂന്നു കാരണങ്ങളുണ്ട്.

ഒന്ന്, സാമ്പത്തിക സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത പുനഃസ്ഥാപിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ പണം വന്‍തോതിലുള്ളതാണ്. ട്രില്യന്‍ ഡോളറുകളില്‍ ഒരുപക്ഷേ, രണ്ടായിരം ട്രില്യന്‍ ഡോളറിനും മീതെ.

രണ്ട്, പ്രതിസന്ധിക്കിരയായിത്തീര്‍ന്നവരുടെ പ്രതിഷേധം. അത് എത്രമാത്രം ശിഥിലവും രാഷ്ട്രീയ ബദല്‍ എന്ന രൂപത്തില്‍ സാംശീകരിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് എത്രമാത്രം ദൂരെയുമാകട്ടെ, അതിന്റേതായ പ്രതികരണങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കും.

മൂന്ന്, തെക്കന്‍ നാടുകളിലെ ഗവണ്‍മെന്റുകളില്‍പ്പെട്ട ആളുകള്‍, ആഗോള നാണയ ധന വ്യവസ്ഥയുമായി ഏകീകരിക്കുന്നതിന്റെ, വീണ്ടും ഏകീകരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കും, ഈ പുനഃരേകീകരണം ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ന്യൂനപക്ഷം വരുന്ന മുതലാളിത്ത പ്രഭുക്കള്‍ക്ക് ഏഷ്യന്‍, ആഫ്രിക്കന്‍ ലാറ്റിനമേരിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാനും കുറഞ്ഞ കൂലിക്ക് തൊഴില്‍ശക്തി നേടിയെടുക്കാനും ഉയര്‍ന്ന ലാഭനിരക്ക് നിലനിര്‍ത്താനും ലാഭം പങ്കിട്ടെടുക്കാനുമുള്ള സൌകര്യങ്ങളാണ്. ഈ ശ്രമത്തില്‍ അവര്‍ വിജയിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഏറെ താമസിയാതെ ഈ സാമൂഹികവ്യവസ്ഥ ഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധികളെ വീണ്ടും അഭിമുഖീകരിക്കും.

അപ്പോള്‍ ചോദ്യമിതാണ്, എന്താണ് ബദല്‍? സോഷ്യലിസമല്ലാതെ മറ്റു ബദലുകളില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്താണര്‍ത്ഥം?

ചരിത്രത്തില്‍ പല തരത്തിലുള്ള സോഷ്യലിസ്റുകള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. വ്യാവസായിക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ കാലം മുതല്‍, ഫേബിയന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍, മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍, രണ്ടാം ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍, മൂന്നാം ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍ എന്നിങ്ങനെ. സമഗ്രമായൊരു വിപ്ളവം; അതേത്തുടര്‍ന്ന് വളരെ ചെറിയൊരു ചരിത്ര കാലയളവിനുള്ളില്‍ ഒരു സോഷ്യലിസ്റ് സമൂഹം-ഇതായിരുന്നു സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പം. പക്ഷേ, ചരിത്രത്തില്‍ കൂടുതലായി നടന്ന കാര്യം വിപ്ളവങ്ങളെല്ലാം പ്രാന്തപ്രദേശരാജ്യങ്ങളിലാണ് ഉണ്ടായത് എന്നതാണ്. റഷ്യതൊട്ട് ചൈനയും ക്യൂബയും വിയറ്റ്നാമും വരെ. ദേശീയ വിമോചനത്തിനുവേണ്ടി മര്‍ദ്ദിതരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സമൂലമായ വന്‍ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഈ സമരങ്ങളെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഒന്നാം തരംഗം എന്നു ഞാന്‍ വിളിക്കട്ടെ. തൊഴിലാളികളുടെയും മര്‍ദിതജനങ്ങളുടെയും, വിമോചനമായിരുന്നു അതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആ നൂറ്റാണ്ടിലെ വസ്തുനിഷ്ട സാഹചര്യങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, അന്നത്തെ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയുടെ ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഇത്തരമൊരു മുന്നേറ്റത്തിനു കാരണമായി. ഇപ്പോള്‍ സോഷ്യലിസത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള സമരത്തിലെ തന്ത്രപരമായൊരു പുതിയ ദൌത്യത്തിലേക്ക് നമ്മള്‍ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഭൂമുഖത്ത് ഒരു വര്‍ഗരഹിത സമൂഹത്തിന്റെ നിയമസാധുത സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മാത്രമുള്ളതല്ല ഈ നീക്കം. മറിച്ച് ഒരു ദീര്‍ഘകാല പ്രാപഞ്ചിക പരിവര്‍ത്തനപ്രക്രിയയായി ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്ന സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാതയില്‍ എങ്ങനെ മുന്നേറാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യക്ഷമമായ ഒരു തന്ത്രവിചാരം കൂടിയാണ് അത് (efficient strategic thinking).ഇത് അഞ്ചോ പത്തോ കൊല്ലം കൊണ്ട്, കുറേ ദേശസാല്‍ക്കരണങ്ങളിലൂടെ ധൃതിപിടിച്ചുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന സോഷ്യലിസമല്ല. മറിച്ച് അടുത്ത നൂറ്റാണ്ടിലേക്കും നീളുന്ന ഒരു ദീര്‍ഘമായ പരിവര്‍ത്തനമാണ്.

*കടപ്പാട് : പി എ ജി ബുള്ളറ്റിന്‍

വിഷയം രാഷ്ട്രീയം തന്നെ

ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകാലത്ത് പലവിധ വിവാദങ്ങളിലായി മാധ്യമങ്ങള്‍ മുക്കിക്കളഞ്ഞ ചില സുപ്രധാന രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങള്‍ സ്വയം ഓര്‍ക്കാനും ഉറപ്പുവരുത്താനും :

കമ്പോളമല്ല, ഗവണ്‍മെന്റാണ് രാജ്യം ഭരിക്കേണ്ടതെന്ന് പ്രഖാപിക്കാന്‍

ഭീകരതയ്ക്ക് വിത്തുവിതയ്ക്കുന്ന വര്‍ഗ്ഗീയതയെ ചെറുക്കാന്‍.
ഇന്ത്യന്‍ പൊതുമേഖല ശക്തിപ്പെടുത്താന്‍.

60% ജനങ്ങള്‍ ഉപജീവനമാര്‍ഗ്ഗം തേടുന്ന കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ ചെലവാക്കുന്ന തുകയുടെ പകുതി സര്‍ക്കാര്‍ സബ്സിഡിനല്‍കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍.

വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, ഗതാഗതം, ജലം എന്നീ മേഖലകള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ മേല്‍നോട്ടത്തിലും ഉടമസ്ഥതയിലും സംരക്ഷിക്കാന്‍.

പി.എഫ്. പലിശ നിരക്ക് 13% ആയി ഉയര്‍ത്തുകയും പി.എഫ് തുക സ്വകാര്യ കമ്പനികള്‍വഴി ഓഹരികമ്പോളത്തിന് കൈമാറാനുള്ള യു.പി.എ. സര്‍ക്കാരിന്റെ തീരുമാനം പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പിക്കാന്‍

പെന്‍ഷന്‍ സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണബില്‍ , ബാങ്കിംഗ് ബില്‍ , ഇന്‍ഷൂറന്‍സ് വിദേശ നിക്ഷേപ പരിധി ഉയര്‍ത്താനുള്ള ബില്‍ , എന്നിവ പിന്‍വലിക്കാന്‍

സര്‍ക്കാര്‍ അര്‍ദ്ധസര്‍ക്കാര്‍-സംസ്ഥാനസര്‍ക്കാര്‍ മേഖലകളിലും പൊതു മേഖലയിലും കഴിഞ്ഞ 15 വര്‍ഷമായി കാര്യമായി റിക്രൂട്ട്മെന്റ് നടക്കാത്തതുമൂലം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന 50 ലക്ഷം വേക്കന്‍സികളില്‍ ഉടന്‍ നിയമനം നടത്തുമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താന്‍

ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സാമ്പത്തിക മുന്‍ഗണനകളും തകര്‍ക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര കരാറുകളില്‍ നിന്ന് പിന്മാറുമെന്നും പാര്‍ലമെന്റിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ അത്തരം കരാറുകളില്‍ ഇനി ഏര്‍പ്പെടില്ലന്നും ഉറപ്പുവരുത്താന്‍

തൊഴില്‍ സുരക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്താന്‍, പണിമുടക്കാനും വിലപേശാനും തൊഴിലാളികള്‍ക്കുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കാന്‍

ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പാക്കുവാനും സെസുകള്‍ക്കുവേണ്ടി അന്യായമായി കര്‍ഷകരുടെ ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താന്‍

കോര്‍പ്പറേറ്റ് നികുതി 50 ശതമാനമായി ഉയര്‍ത്താനും ഓഹരി കമ്പോളത്തിലെ ഇടപാടുകള്‍ക്ക് നികുതി ചുമത്താനുനുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തി കാട്ടാന്‍

സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് പിരിച്ചെടുക്കുന്ന കേന്ദ്രനികുതി വരുമാനം അതത് സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുതന്നെ നല്‍കുമെന്ന് ഉറപ്പുനല്‍കാന്‍.

*Modified from PAG Bulletin
പോസ്റ്റര്‍ ഡിസൈന്‍ : പരാജിതന്‍

Sashi Tharoor: Whose Candidate?

Noted UN diplomat and writer Sashi Tharoor is now the Congress candidate from Thiruvananthapuram constituency. Recently, a UDF supporter told me in a very personal conversation that Tharoor's name was imposed by the Congress leadership on the KPCC.

When did Tharoor become a Congress activist? The critics of the Gandhi family have hardly been encouraged by the Congress party. And Tharoor is a known critic of the Gandhi family and has written so much, criticising the the grand old party in the past. And when the same Tharoor is cherry-picked by the Congress leadership, it's obvious that UDF-backers ask: Whose candidate is Shashi Tharoor?

The establishment is pro-American, undoubtedly. And the pro-US lobby in the country has successfully steered the foreign policy establishment to the Right-wing agenda over the last two decades. Now there's nothing to hide, though our ministers may still be "dreaming of an independent Palestinian nation".

*We have a nuclear agreement and a strategic partnership with the American Empire.

*We have enhancing but less-transparent defence partnership with the terror state Israel (See http://www.dnaindia.com/report.asp?newsid=1242337 and http://www.dnaindia.com/report.asp?newsid=1242675)

*We have supported the imperial project against Iran twice in the IAEA.

*We have a ruling party spokesperson who wants former US President George Bush, who was greeted by shoes by a proud Iraqi nationalist, be honoured with the highest civilian award - Bharat Ratna.

This pro-US establishment has enough bureaucratic chickens, but they want political faces, who can defend the New Right agenda both inside and outside parliament and take on the Left and the liberal intelligentsia. One doesn't need to prove the imperialist credentials of Tharoor (Read his article in Israel's leading liberal daily Haaretz: http://www.haaretz.com/hasen/spages/1057981.html)

In the article Tharoor makes some points :

*He believes the insurgency in Kashmir and the freedom movement in the Palestinian territories are same.

*He believes Lashkar e Taiba and Jaish e Mohammad, the Pakistan-based terror outfits that kill innocent peoples, are the Indian equivalents of Hamas, an Islamist movement fighting for a just cause - a nation for the Palestinian people.

*He wants India to follow Israel's footsteps to outdo the terrorists. But, cannot do it as we are not as powerful as Israel.

With elections round the corner, the same Tharoor writes in Madhyamam, a newspaper run by Jamaat-e-Islami, that he had always supported an Independent Palestinian nation. (http://www.madhyamam.com/news_details.asp?id=8&nid=217313&page=1).

So, who wants Tharoor in Parliament? What will be his mission if he's elected? And if inducted into the councill of ministers, provided the Congress gets one more opportunity? Whose interest he's going to protect?

Can the BJP disown Varun Gandhi?

"This is not the (Congress symbol) ‘hand’, this is the hand of the ‘lotus’. It will cut the throat of the (derogatory reference to a Muslim) after the elections… Varun Gandhi will cut… Cut that hand, cut it, cut it. Go to your villages and give the call that all Hindus must unite to save this area from becoming Pakistan…
Is it not true… that if (a woman) is asked her name and she says Bimla Devi, she is told we’ll see, we’ll think (about giving Government aid), give us Rs 5,000 first… But if her name is Saira Bano or whatever begum Hukum Begum… I don’t even know… These people have such scary-sounding names… Karimullah, Mazharullah… If you ever encountered them at night, you’d be scared." From BJP's national executive member Varun Gandhi's speeches in a series of election rallies in Pilibhit in UP.

The Hindu newspaper's mysterious cartoonist Keshav once called Ayodhya a hot election tourist spot (That was one of his rare cartoons I truly enjoyed). When the BJP, the country's largest communal party, was floated in early 1980s, its leaders, including Vajpayee and Advani, called it a "Party with Difference". Their earlier slogan, as we all know, was "Gandhian Socialism" and they later converted it into RSS' swadeshi philosophy. In early 1990s, the BJP proved on what grounds it was different from the other political outfits in the country. Advani drove his chariot through a pool of communal blood across the country to take his party to power.

Exactly 10 years after the demolition of the Babri masjid, we had a Narendra Modi who steered the killing of more than 2,000 Muslims (according to Teesta Setalvad, the number is many-fold high) in Gujarat. With the mass killing, the BJP underpinned the idea that it's a Party with Difference. Have you ever met any RSS acticist repenting on what happened in Gujarat in 2002 February-March. I wish you had, but it's mostly unlikelky given their socio-political upbringing. They won't repent. Because Hindutva is a fascist ideology based on hatred and RSS is its offspring.

How can Varun Gandhi be different? How can the BJP disown him? He said what BJP has done many times in its 29 years of existence and wit may do in the future as well. That's why the Saffron party is getting agitated when the Election Commission censors Varun Gandhi. That's why the Hindutva outfit rejected the Election Commission's advice to remove Gandhi from the candidates' list, saying "the EC doesn't have the right to give us such an advice". Remember, even when Chandrababu Naidu (yes the ever-green Third Front man) threatened to withdraw his outside support to the NDA government if it did not remove Modi from the chief minister's post, M/s Advani and team stood rock solid behind the perpetrator of the Gujarat violence. That's what the BJP is. As a close comrade put it, "the RSS is not a group of misguided men. It's an army of guided and well-trained communalists". We the secular Left has to remain extremely careful.

Adding a friend's comment on the post which he sent to gmail

Pardon Varun for Being Sincere to BJP's Ethos

Irony could never get it more apt than this. When a remorseless Varun Feroz Gandhi shamelessly denounced the media for “doctoring” the video tapes that showed the BJP poster boy spewing venom against Muslims in India, he was undermining at least a couple of shiny principles that the last two suffixes in his name represented. One need not be a holistic student of Indian history to know who was Feroz Gandhi and what were the values he championed. Feroz was a crusader of press freedom and the Parzi firebrand always spoke out for the right of the massmedia to expose politicians’ hideous romances with power. As a senior journalist recently said: “We would never have got a chance to see what’s going inside the Parliament had Freoz wasn’t there.” In 2002, in a tribute in the Hindu, former union minister Satya Prakash Malaviya wrote this: “His work in the field of the Indian press, journalism and its freedom has been no less outstanding. Healthy journalism was a great ideal to him. He believed that without an independent and fearless press all over the country, democracy could not be safe.”

And, imagine, what his grandson is doing.

On another note, one must pardon Varun for his utterances. In fact, there is a tinge of sincerity in his controversial delivery. The poor lad, it seems, was being true to his party. Who on the Earth have taken the BJP as a party that does not want to slit the throat of Muslims in the country? What Varun was spiting out was nothing but what he and many of us knew and beloved: the BJP is no motley of secular politics. How mild such a vicious agenda can get? And for how long? So, pardon poor Varun for being sincere to his ethos. He was stating just the obvious, which, when exposed, his beloved barbarous party brass is mockingly trying to polish. This is a party which choreographed one of the most meticulous pogroms in the history in Gujarat. That the world’s most notorious ‘pogromer’, Adolph Hitler, if alive, would have definitely found ultimate bliss in a membership with Varun’s party would not come as yet another historical jape to many of us. So, forget Varun if you cannot focus on his party. We all know Varun has little Gandhi in him. (By Jayjay)

Why the fascists should be defeated again?

The day the 2004 Lok Sabha election results were declared was one the happiest days in the life of many of our generation. The unexpected blow the ruling Hindu terrorists suffered in the elections, as Asian Age Editor M.J. Akbar put it, showed that Indian voters were not "headless chickens". Well, there were enough write-ups comparing the 2004 mandate with the defeat of the Congress post-emergency. In a general election that held two years after the ruling party steered a pogrom in one of its laboratory-states, the election of a secular (in its relative meaning) government was a historical necessity. That was necessary for the survival of our secular polity. Another term for the Communalists would have put out even the last rays of hope in the hearts of many who love this country. Rejecting the Rightwing forces, Indian voters said two big NOs. One to the 6 years of communal build-up and the other to the unbriddled neoliberal concervativism of the so-called Swadeshi-bhakts.

It's not the intention of this post to assess the performance of the UPA regime. The 2009 elections take place against sweeping changes at domestic as well as regional levels. The Left and the Congress have parted ways over the India-US nuclear deal (thanks to Manmohan Singh). The Left is unlikely to win as many seats as they did last time. The rightwing Communalists are still down (It seems). Congress' situation is worse in several states than the last time. So, a fractured verdict that will require a complicated solution is guaranteed. We witness strange developments like somebody like Chandra Babu Naidu criticising "crony capitalism" and Deve Gauda shouting for secularism. Well, election time is a season for strange happenings.

On the other side, the world economy, powered by neoliberal finance capital, is collapsing, leaving tens of thousands of people in unemployment and danger. The religious fundamentalists are ever more stronger in the neighbourhood. Afghanistan is a country in shambles. The Taliban is inching ahead to topple the system (so to call) in Pakistan. Bloodletting continues unbridled in Sri Lanka. How do we save Indian democracy and our secular polity when most of neighboring countries plunge into deep chaos? How do we avoid its spill-over effects in a country, which has always had uneasy religious and social equations? How do we rebuild the economy when the finance capital is devastating everything?

We need a big government. We need a government that strengthens the secular democratic institutions, a government that rebuilds the confidence among the poor and minorities, a government that can spend without being afraid of the neoliberal dictates. If a BJP dispensation comes back into power at this time, that would be suicidal for the liberal India. Who wants fascists to dictate things in times of economic depression?

തുറക്കുന്ന ചില്ലുവാതിലുകള്‍ ഉയരുന്ന പൊന്‍വിരിപ്പുകള്‍ (പുസ്തക നിരൂപണം)

"അയാള്‍ കിണറ്റിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. കിണറു കടന്ന് ഉള്‍കിണറ്റിലേക്ക്. വെള്ളത്തിന്റെ വില്ലീസുപടുതകളിലൂടെ അയാള്‍ നീങ്ങി. ചില്ലുവാതിലുകള്‍ കടന്നു സ്വപ്നത്തിലൂടെ സാന്ധ്യ പ്രജ്ഞയിലൂടെ തന്നെ കൈനീട്ടി വിളിച്ച പൊരുളിന്റെ നേര്‍ക്ക് അയാള്‍ യാത്രയായി. അയാള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ ചില്ല് വാതിലുകള്‍ ഒന്നോന്നായി അടഞ്ഞു." - ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം

'വാക്കുരിഞ്ഞാല്‍ ചോര വരുമെന്നു' വിശ്വസിക്കുന്ന കവിക്ക്‌ ഭാഷയില്‍ കുഴിബോംബുകള്‍ വെക്കാനാവുമോ? വിധ്വംസനമല്ല ഈ കവിതകളുടെ ആജണ്ട. വില്ലീസ്‌പടുതകളിലൂടെ സ്വപ്നത്തിലൂടെ സാന്ധ്യ പ്രജ്ഞയിലൂടെയുള്ള ഊളിയിടലാണ് ഈ കവിതകള്‍ തുറന്നു വെയ്ക്കുന്ന അനുഭവതലം. കിണറുകള്‍ തേടിയലഞ്ഞ ചക്രു റാവുത്തര്‍ ഒടുവില്‍ ചില്ല് വാതിലുകള്‍ കടന്നു അപ്രത്യക്ഷനായത്‌ പൊരുള്‍ തേടിയല്ലേന്ന് ഖസാക്കിനു പുറത്തുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം. അതു പോലെ വായനക്കാരുടെ അലച്ചിലോ, ഊളിയിടലോ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്‌ ഈ കവിതകള്‍. എളുപ്പത്തില്‍ കണ്ടു തിരിച്ചു വരാവുന്ന നഗരത്തിലെ 'മൃഗശാലയല്ല', മറിച്ചു 'വാക്കുകളുടെ പെരുങ്കല്ലുകള്‍ അരയില്‍ കെട്ടിവച്ചു ഭാഷയിലേക്ക് ഊളിയിടുന്ന' കവിതകളാണ് വിനോദ് എഴുതുന്നത്‌. അതില്‍ 'തണുപ്പിന്റെ ചില്ല്ലുനൂലുകളുടെ സാംഗീതവും' 'ബാക്ടീറിയയോട് സംസാരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ' അരക്ഷിതവസ്ഥയുമുണ്ട്‌. കിനാവുകളുടെ സൌന്ദര്യത്തിനും 'കീറും മുന്‍പ്‌ ഉണങ്ങിപോയ' അനുഭവങ്ങളുടെ മുറിവുകള്‍ക്കുമിടക്ക് 'കണിശമായ ആനുപാതത്തില്‍' വീതിക്കപ്പെട്ട വാക്കുകളാണ്' ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത്.
ആരും കാണാത്ത ശബ്ദങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനും, ഒന്നിനേയും 'റദ്ദു ചെയ്യാത്ത വിസ്മയങ്ങള്‍' ശേഖരിക്കാനും കവി നടത്തുന്ന ആത്മാര്‍ത്ഥ ശ്രമങ്ങള്‍ സൂക്ഷ്മ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഒരു വിശാല തലം തുറന്നിടുന്നുണ്ട്‌. 'ജലതുള്ളി ഇലപ്പചയില്‍ നിന്നും വേര്‍പ്പെടുന്ന ശബ്ദത്ിലാണ്‌' കവി സ്വപ്നം കാണുന്നത്‌. 'പച്ചമണ്ണില്‍ വെയില്‍ വീഴുന്ന ഒച്ചയെ' ചൊല്ലി പോലും ആതുരമാവുന്ന കവിതകള്‍ക്ക് എങ്ങിനെയാണ്‌ ബ്രൂഹദാഖ്യാനങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാനാവുക, 'കമ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച' അത്തരത്തിലുള്ള സൂചനകള്‍ തരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ പോലും.
എന്താണ് ഈ ആതുരതയുടെ മറുപുറം? പ്രത്യാശയുടെ തുറസ്സിലേക്കല്ലാ, വെള്ളത്തിന്റെ പൊന്‍ വിരിപ്പുകളും ചില്ല് പാളികളും കടന്നു മുങ്ങാംകുഴി പോയത്‌ നിശ്ചലതയിലേക്കാണ്‌. ഒരു സ്ക്രൂവിന്റെ ആത്മകഥ തുരുമ്പിന്റെ ഭാഷയില്‍ അതിന്റെ കീറിയ തലയില്‍ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 'പിരിഞ്ഞു മുറുകി അനങ്ങാതെയുള്ള ആ ഇരിപ്പ്' ഒരു തുറന്ന സാക്ഷ്യമാണ്‌. അതു കൊണ്ടാണ് വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ പണിത ഉള്‍കിണറിന്റെ ആഴത്തില്‍ കവി വായനക്കാരെ അനാഥമാക്കുന്നത്‌. അവിടെ 'കാറ്റില്‍ അലിഞ്ഞു പോയ കരച്ചിലുകളുടെ മുഴക്കമുണ്ട്‌'. 'ഓടിയാലും ഓടിയാലും തീര്‍ന്നുകിട്ടാത്ത ഓട്ടമുണ്ട്'. മരണത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്‌.
സൌന്ദര്യമൊലിക്കുന്ന ബിംബങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ വരക്കപ്പെട്ട താഴ്വാരങ്ങള്‍ക്ക് പകരം, തൊലിയുരിയപ്പെട്ട, വിചാരണ ചെയ്യപ്പെട്ട വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ ഇവിടെ ഒരു പാതാള ഗോപുരം ഉയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. അവിടെ ആരും കേള്‍ക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങളും, അവഗണിക്കപ്പെട്ട ചലനങ്ങളും 'സമയത്തിലേക്ക് തുളയുന്ന വേരുകളുമുണ്ട്‌'. 'ഭൂമിയിലെ അവസാനത്തെ ചിലന്തിയുടെ ചുംബനമുണ്ട്'.

(പുസ്തകത്തിന്റെ കോപ്പി ബുക്ക് ചെയ്യുവാന്‍ ഇവിടം സന്ദര്‍ശിക്കുക - http://lapudabook.com/lapuda/lapuda.php)

The massacre continues

A friend candidly said a couple of days back that "ours is a strange time when the Jews themselves force everybody else to become anti-semitc". Our forefathers might not have presaged that yesteryear's victims would turn into the biggest killers of our times. Anyway, let's not get into antisemitism and all. Why did Israel bomb Gaza, nearly three years after they were forced to "disengage" from the strip? I find only one answer, Israel's detente, something that shaped its security policy for the last 50 years, has been at stake since 2000. See, it had to withdraw troops from Lebanon in 2000, from Gaza in 2005 and suffer a humiliating blow in Lebanon again in 2006. Who is afraid of Israel's "military might" honey? Israel wants to restore that. Also, it wants to do it before the lawless bloody Bush administration, its closest ally, steps down. A new Prez may give push to the "peace process". Israel wants to destroy the Hamas' infrastructure before a new start by Obama. Obama might also have been kept in the know abt the attacks. He hasn't spelt a word. Sorry to say that Arabs do not have balls. Saudis are busy seeking a secret deal with Israel, Jordan always keeps mum, Egypt is a loyal servile of the American Empire, Saddam was murdered and Assad is playing brinkmanship. Israel is playing great game, at the expense of the mankind. We stand helpless..

(Letter sent to Zubair and other comrades, January 8, 2008)

Post-Mumbai: Will India’s soft-power diplomacy work?

New Delhi, Dec 13 (IANS) Did someone expect a ’stronger’ response from India after the Nov 26-28 terrorist attack on Mumbai?The international media wasted no time in calling it India’s Sep 11, drawing parallels between the Mumbai siege and the terror attacks on the World Trade Centre in New York. US president-elect Barack Obama said India had the “right to defend itself”. Republican Senator John Mccain said in Lahore that India would launch an aerial strike “if Pakistan fails to act against terrorists”.
But, still, the official Indian response was less rhetorical. Those who witnessed the aggressive diplomacy and military mobilisation after the parliament attack of Dec 13, 2001, might have been amused over the way India dealt with Pakistan post-Mumbai.
As The Economist weekly put it, India showed “laudable restraint” and was wary of not attacking the weak civilian government in Pakistan. It, however, painstakingly focussed on the terror cells operating in that country and the support they receive from the Pakistani army and other agencies.
“The Indian government has already alluded to ISI’s (Inter Service Intelligence) support for terror elements operating out of Pakistan. It has built up pressure by postponing composite talks and sharing intelligence with other international spy agencies. This has been carefully done keeping in mind Pakistan’s reluctance to accept any evidence from India,” Ashok K. Behuria, a research fellow and Pakistan expert at the Institute of Defence Studies and Analyses (IDSA), told IANS.
According to Behuria, India’s reluctance to bring in enough pressure on the weak civilian government was perhaps “guided by the reasoning that the government has absolutely no control over the security apparatus”.
“They (India) do not want to create a situation which will bring the (Pakistani) army back on to the centre stage,” he added.
It is worth noting that even after the months-long troops mobilisation (called Operation Parakram) following the parliament attack, India gained nothing great, neither diplomatically nor militarily. Though the Musharraf government banned the Lashkar-e-Taiba (LeT) in January 2002, the terror outfit continued to enjoy the support of Pakistan’s notorious spy agency.
When the governments in the Middle East and East Asia took strong measures to crack down on the terror groups operating in their territories, LeT “flourished” in Pakistan with the help of ISI and a huge fund-raising organisation, Jamat-ud-Dawa, the New York Times reported recently, quoting unnamed American intelligence officials.
The Mumbai terror attacks took place against this background. Any policy level decision from India should have taken at least two things into consideration - the widening chasm between the army and the civilian government in Pakistan and a growing LeT that enjoys the support of the security establishment.
Any use of the hard power would have brought the Pakistani army back on to the centre stage. Carefully avoiding that, India adopted a realistic approach to win international support to force Pakistan to act against the militants.
“I am making it quite clear that it (war) is not a solution,” External Affairs Minister Pranab Mukherjee told parliament Thursday, adding “controllers of Mumbai attacks were in Pakistan. Islamabad should act against them.”
The post-Mumbai situation is providing an opportunity to New Delhi to test its soft power at the international level. It is a major crisis the country is facing after cementing its strategic tie-up with the US through the civilian nuclear deal.
Could New Delhi use this “strategic advantage” effectively to force Pakistan act?
Pakistan has reportedly cracked down on the Jamaat-ud-Dawa’s office in Muzaffarabad and placed restrictions on the movement of many militant leaders, including Maulana Masood Azhar of Jaish-e-Mohammad (JeM), LeT’s founder leader Hafiz Muhammed Saeed and its operational level head Zaki ur-Rehman Lakhvi.
Given the futility of similar detentions of militant leaders following the parliament attack and the 2006 Mumbai train bombing, India has reasons to remain sceptical. Mukherjee made the position clear while asking Pakistan to act. “Mere expression of intention is not adequate.”
India wants Pakistan to destroy the terror cells operating in its territory. That is where the soft-power diplomacy faces its real test. Is it realistic to expect the Pakistani army, which gives overt support to anti-India militants, to take military action against them? Could the civilian government that has little muscle go against the wishes of the military?
These questions remain to be answered. But India’s delicate engagement has made advances on two fronts - it denied the Pakistani army that is bogged down in a dirty war in the Afghan border an opportunity to come back to the eastern border and it brought the civilian government directly under severe international pressure.
Now Pakistan has to find a way out. If not, as Mukherjee said, it will not be “business as usual” for that country.
(John Stanly, written for IANS, December 13, 2008)

The Unending Iranian Nuclear Crisis

If anybody thought that a change of talk in the Bush administration’s Iran policy would be enough to induce the “isolated” Tehran to give up its intransigence and toe the western line, the July 19 meeting proved him or her wrong. Before the Geneva meeting between Iran’s chief nuclear negotiator Saeed Jalili and European Union foreign policy chief Javier Solana, the US sent feelers to Tehran. In a clear indication that Washington was prepared to change its belligerent stand towards Tehran, the Bush administration announced that William Burns, undersecretary of state for political affairs, would attend the meet. In addition, unconfirmed reports said the US was planning to open a diplomatic post in Tehran for the first time since relations were severed during the 444-day occupation of the American embassy in Tehran nearly three decades ago.
Iran welcomed the developments and said it was ready for a “comprehensive agreement” with the five-plus-one powers (the US, Britain, France, Russia, China and Germany), which initiated the latest diplomatic push to find a breakthrough to the impasse over the Iranian nuclear issue. However, despite these goodwill gestures, the Geneva talks ended in another deadlock, thanks to the complexities of the proposal the six-power bloc laid down before Iran and the latter’s increasing inflexibility.
The recent diplomatic initiative gained momentum as Solana, along with the representatives of the five countries (excluding the US) visited Tehran on June 14 with the incentive package that offered political and economic benefits to Iran. The proposal offered direct talks between the six-power bloc and Tehran but only if the Islamic Republic stops producing enriched uranium, which can be used to make electricity or fuel bombs. It also asked Iran to freeze further expansion of its enrichment activities for six months as a confidence building measure in return for the international community freezing its efforts to impose more sanctions on Iran during the same period.
Iran has long made it clear that any precondition to the talks is not acceptable. Soon after Solana’s Tehran visit, President Mohammad Ahmadinejad said that his country was open for talks with the US and other powers, but would not change its nuclear policies. According to many analysts, Iran was responding to the West’s carrot-and-stick policy in the same coin. Tehran does not want to send a message to the outside world that it is weak and vulnerable to the American and Israeli pressure tactics. When Israel carried out a major military exercise in June, which many American officials said was a rehearsal for a potential attack on Iran’s nuclear facilities, Iran responded in July with the test-firing of long-range Shahab-3 missiles which can hit Israel. The Islamic Republic has also carried out Prophet Mohammad III war games and reportedly given orders to soldiers to dig 320,000 graves in Iran’s border provinces, in which to bury the bodies of invading soldiers.
General Mohammad Ali Jafari, the head of Iran’s Revolutionary Guards, also threatened to block the Strait of Hormuz through which almost 40 per cent of the region’s oil flows, if Iran were attacked. In an apparent move to protect the oil installations in the Gulf in case of emergencies, the US, Britain and Bahrain jointly carried out a naval exercise codenamed ‘Operation Stake Net’. These war preparations and threats were going on at the same time when the Iranian diplomats were preparing a written response to the six-power group’s incentive package. Israeli commentator Uri Avnery calls it “psychological warfare”. He wrote recently that the war games and rhetoric could well be part of the strategies of both sides to increase their bargaining capacity in a possible diplomatic engagement.
Iran also understands the complex dynamics in the region very well. It knows that its former President Mohammad Khatami suspended the country’s nuclear activities owing to the pressure of the West, but gained nothing in return. Unlike the Khatami era, today’s Iran is emerging as a regional power, thanks to the wars that the US and Israel have fought in the last few years. Today, when the US is bogged down in Afghanistan and Iraq and the Hezbollah has emerged more powerful in Lebanon after Israel’s 2006 summer attack, Iran’s regional importance is much higher. Also, record energy prices would force second thoughts before planning an offensive against the world’s second-largest oil producer.
Ahmadinejad’s government has clearly indicated that it is willing for a diplomatic engagement, but not ready to give up the enrichment programme, which is a key bargaining chip in its talks with the West. The fact that Iran did not reject the latest proposal out of hand, like it did two years ago, demonstrates its willingness for talks. Besides, a powerful lobby within the Iranian establishment is increasingly critical of the way Ahmadinejad has handled the nuclear issue. This difference came into open when Ali Akbar Velayati, foreign policy adviser of Supreme Leader Ali Khamenei, publicly urged the government to accept the European package. In what was seen as an indirect attack on the president, he warned the Iranian leadership not to make provocative statements on the nuclear issue.
So what is the outcome? Ahmadinejad is playing diplomacy without giving up his nuclear intransigence. The two-page note Iran circulated in the July 19 meeting, “The Modality for Comprehensive Negotiations (Non-Paper),” clearly underscores this stand. Iranian diplomats appear to be very cautious and optimistic while talking to the media, in sharp contrast to their president’s public speeches. After the Geneva talks, Saeed Jalili reiterated that his country was ready for a comprehensive agreement with the international community. But Iran’s letter does not address the key demand of the West – ending enrichment activities. Instead, Iran has proposed at least three more meetings with Solana and six more meetings at the foreign ministerial level, which would start with the halting of sanctions against Iran. The New York Times quoted an unnamed diplomatic source saying, “If you were to try to implement it, it would take minimum of several years.”
Europe has asked Iran to respond to the “freeze-to-freeze” proposal in two weeks. Both the US and Britain have threatened more sanctions. Whether Iran would change its policy and accept the “freeze-to-freeze” proposal still remains unclear. Iran appears not to be in a mood to make concessions to the administration of President George Bush, though its quest for a diplomatic solution still remains strong. The two-page response indicates that Iran wants to buy more time, perhaps thinking that a new incumbent in the White House would be more flexible. One also has to wait for the official response of Russia and China, two powers which have resisted harsh sanctions against Iran, to the Geneva meeting. One thing is, however, clear. The Iranian nuclear crisis is unlikely to be resolved any time soon.

(John Stanly, written for IDSA Strategic Comments July 25, 2008)